«اوباما و گفتمان سلبی یا ایجابی آمریکا»عنوان سرمقاله‌ی روزنامه‌ی قدس به قلم مهدی مطهرنیا است كه در آن می‌خوانید؛در این ایام جهان شاهد بروز و ظهور تحولاتی است که در آینده، تأثیرات بسزایی را از خود به جای خواهد گذاشت. آمریکایی ها به رهبری باراک اوباما، لحظات سرنوشت سازی را تجربه می کنند که نه تنها برای آنها، بلکه برای کل جریان به واسطه قدرت بازیگری بالای آمریکا - که با وجود فراز و نشیبهای افول گرایی آن، هنوز هم حرف نخست را در بازی های بین المللی می زند- اهمیت زیادی دارد. اعلام اینکه آمریکا طرح سپر دفاع موشکی خود را در چک و لهستان متوقف می کند و همراه شدن آن با اعلام طرح سیاست امنیتی آمریکا در این منطقه با محوریت بزرگ نمایی تهدید ایران با گفتمان زیرکانه خوف و رجا، از بازنگری جدی سیاستهای امنیتی واشنگتن، توسط اوباما خبر می دهد.

اوباما در حال انتقال نگرش گفتمان امنیت منفی یا سلبی به گفتمان امنیت مثبت و ایجابی و نهادینه کردن آن در ساختار حکومتی آمریکا است.

یك كارشناس مسائل هسته‌ای اظهار داشت: گزارش اخیر آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در مورد برنامه‌های هسته‌ای صلح آمیز كشورمان آخرین گزارش محمد البرادعی در بافت فضای كنونی به صورت دوپهلو و در جهت تلاش‌های آمریكا برای زمینه پروری اعمال قدرت هوشمند ارائه می‌شود.

دكتر مهدی مطهرنیا كارشناس مسائل هسته‌ای در گفت و گو با خبرنگار سیاست خارجی ایرنا با بیان اینكه آژانس برای بیستمین بار عدم انحراف برنامه‌های هسته‌ای به سمت مسائل نظامی را تایید كرد، گفت: گزارش البرادعی در مورد برنامه هسته‌ای ایران بازهم دوپهلو بود و قسمتی از حقیقت را در رابطه با عدم دستیابی آژانس به مواد انحرافی قابل حصول دانسته و از سوی دیگر محدودیت عمل در مورد پاسخگویی به پرسش‌های ادعایی و عمل به خواسته‌های شورای امنیت سازمان ملل در رابطه با قطعنامه‌های پیشین را مطرح می‌كند.

امروزه افغانستان را باید در مجموعه واژگان اثربخش قرار داد؛ کلماتی که کاربرد آنها مجموعه ای از معانی و مفاهیم را در ذهن زنده می کند و در پرتو معانی و مفاهیم حاصل، گستره عمیقی از تأثیرات را بر ذهن هدایت می نماید. اما برای من افغانستان، یادآور غم، غریبی، ظلم، خشونت و خونریزی است. به عبارت صحیح تر، من با شنیدن نام افغانستان ملتی مظلوم را به یاد می آورم که یا در غم غربت به سر می برند، یا در وطن خویش با انواع خشونت و خونریزی از سوی کنشگران متعدد، رو به رو هستند.
اما امروز، افغانستان در آستانه یک انتخابات مهم قرار دارد، مردم افغان برآنند که پس از هشت سال از سقوط طالبان در کابل و ورود نیروهای بیگانه به این کشور، رئیس جمهور افغانستان را برگزینند. جدا از اهمیت این نهاد سیاسی در افغانستان جدید، عنوان «رئیس جمهور» حامل نام و نشان رهبری جمهور مردم است؛ از همین رو رئیس جمهور «موجود نمادین» ساختارهایی سیاسی است که با این نام خوانده می شوند و معرفی کننده شخصیت یک ملت در جامعه ملی و نظام بین الملل می باشد. پرسش اساسی برای بسیاری از تحلیلگران سیاسی آن است که آیا مردم افغانستان امروز، از ظرفیتهای لازم برای فهم این مهم برخوردارند؟ در پاسخ به این پرسش، بسیاری از جنبه های ایده آلیستی و وجوه آرمانی جوامع دموکراتیک توجه دارند و با تردید به این امر نگاه می کنند و گروهی دیگر به جنبه های عمل گرایانه کار می اندیشند و عبور از این مهم را لازمه حصول بر وضع مطلوب تر، خوانده اند. اما نگاه رئالیستی در این زاویه دید، هر دو جنبه را مورد تأیید قرار می دهد و در عین تأکید بر فقدان شاخصه های جامعه دموکراتیک در افغانستان، عبور از این مراحل را ضرورتی تردید ناپذیر برای حصول به جامعه دموکراتیک می خواند. بر مبنای این نگرش - واقع گرایانه- افغانستان امروز در مرحله گذار از ناآرامی و آشوبهای خشونت محور «به مرحله تحرکات سیاسی آشوبناک» قرار دارد. انتخابات در افغانستان، دالان عبوری است که این نقطه عزیمت را معنا و محتوا می بخشد و قوم گرایی قبیله محور موجود در افغانستان را بر مدار تحرکات و رقابتهای سیاسی، قرار می دهد. در این گذار، خشونتها از متن به حاشیه نخواهد رفت. بلکه محمل مترقی تری برای بروز و ظهور پیدا خواهد نمود؛ از این رو، فضای مناسبی را برای تبدیل «تهدید» های ناشی از آن به «فرصت» فراهم خواهد ساخت. این یک فرصت برای افغانستان امروز است که فردی چون «سلام راکتی» از رهبران طالبان، کاندیدای پست ریاست جمهوری است و وارد قواعد بازی حاصل از آن می شود؛ یا فردی چون «وکیل احمد متوکل» وزیر امور خارجه دولت طالبان در کابل آرام می گیرد و بر عدم شرکت و تحریم انتخابات تأکید دارد.